Her sabah evden çıkarken annem" sol ayağınla çık" der hep ve" aman besmelesiz çıkma Allaha emanet ol"diyerek beni uğurlar...Yola düşüyroum işim evime yakın:)Giderken hep insanlara bakıyorum,saçma bi şekilde" şu an ne düşünüyorlar" diye anlamaya çalışıyorum:)bana neyse:)yolda giderken iki küçük sevimli kız çocukları var,ikizler, onlarla muhakkak konuşuyorum,gözlüklerime bayılıyolar:)"bizim de var onlardan" deyip bi de üstüne hava atıyorlar bana:)yarın onlar da takacak üçümüz havalı havalı gezecek sokakta:)onlara baktığımda "aman ha büyümeyin" diyorum içimden.Büyüyecekseniz de çocukluğunuzdan "besmelesiz çıkmayın ha" diyorum içimde annem misali:)İnsan manzaraları görüyorum yolda giderken çöpçüler,öğrenciler,benim gibi işe gidenler....Hepimiz bir yaşama uğruna güzelim uykumuzdan uyanıp dökülüyoruz yollara:)Yollar aşina artık bize:)Gerçi benim işim öyle zor değil,hep oturuyorum:)Biliyor musun oturmak da emekmiş anladım,oturmaktan nasıl yoruluyorum anlatamam:)İşimdeki insanların hayatları tam bir dizi film....durmadan anlatıyorlar ve her seferinde "vay be"komşuma uğramadan edemiyorum...İş çıkışı takıyorum gözlüklerimi düşüyorum yola:)gözlüğüm acziyetimi saklıyor,güçlü görünüyorum.Peeeeh bee:)işte öyle eee tabi yolda dönerken yine insanlar insanlar...ha bi gün iş dönüşü 15 yaşlarında iki çocukla karşılaştım ellerinde sigara:(yanlarına yaklaştı ve" nasılsınız gençler" dedim "iyidi"r abla dediler "sigarayı ne zamandır kullanıyorsunuz" diye sordum" bir yıldır" dediler "Allah yardımcımız olsun" diyerek yanlarından ayrıldım:(evet memleketim güzel ama malesef arka sokaklarda kötü şeyler oluyor:(önler temiz ve sakin.eminim daha öteler daha da beter...ama olsun herşeye rağmen hayat güzel:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder